Toeristenbelasting in Nederland: hoe het werkt, wat je betaalt en wie het int
Als je een hotel, vakantiewoning of Airbnb-verblijf boekt in Nederland, betaal je vaak toeristenbelasting bovenop de prijs van de overnachting. Die extra heffing gaat naar de gemeente waar je verblijft en verschilt enorm per locatie. In toeristische topsteden betaal je soms een flinke toeslag, terwijl kleine plattelandsgemeenten de belasting helemaal niet heffen. In 2026 is de gemiddelde toeristenbelasting opnieuw gestegen. Hier lees je hoe de heffing precies werkt, wie er verantwoordelijk voor is, en waar de grootste verschillen zitten.
Wat is toeristenbelasting?
Toeristenbelasting is een gemeentelijke heffing op overnachtingen van mensen die niet in de gemeente wonen. De gedachte is simpel: toeristen maken gebruik van gemeentelijke voorzieningen zoals parkeerplaatsen, stranden, fietsroutes en openbare toiletten, maar betalen via de inkomstenbelasting niets aan de gemeente. De toeristenbelasting is de manier waarop gemeenten dat gebruik in rekening brengen.
De heffing is wettelijk gebaseerd op de Gemeentewet, artikel 224. Elke gemeente mag zelf beslissen of ze toeristenbelasting heffen en hoeveel. Er is geen landelijk vastgesteld maximumtarief. Wel moeten gemeenten een verordening vaststellen die jaarlijks door de gemeenteraad wordt goedgekeurd.
Op de overzichtspagina toeristenbelasting zie je direct welke tarieven gemeenten hanteren in 2026. Wil je weten wat je bij een specifiek verblijfadres betaalt? Zoek dan op adres.
Twee manieren van berekenen: vast bedrag of percentage
Gemeenten rekenen toeristenbelasting op twee manieren. De keuze voor de methode heeft grote gevolgen voor wat je als gast uiteindelijk betaalt, en ook voor wat de logieshouder moet administreren.
Vast bedrag per persoon per nacht
De meest gebruikte methode in Nederland is een vast bedrag per persoon per nacht. Dat bedrag staat los van de prijs van de overnachting: of je nu op een camping voor twintig euro per nacht slaapt of in een luxe hotelkamer van tweehonderd euro, je betaalt hetzelfde bedrag toeristenbelasting. Dit model is transparant en eenvoudig te administreren voor kleinere logiesverstrekkers, zoals campings, bungalowparken en particuliere verhuurders.
In 2026 varieert het vaste bedrag in de meeste gemeenten tussen de 1 en 4 euro per persoon per nacht. Op de Waddeneilanden liggen de tarieven doorgaans in dit bereik, met Texel dat in 2026 rond de 2,50 euro per persoon per nacht hanteert.
Percentage van de overnachtingsprijs
Grotere steden met veel hotel- en vakantieverhuur kiezen vaker voor een percentage van de overnachtingsprijs. Dit model levert meer op naarmate de hotelprijzen stijgen, en sluit beter aan bij het draagkrachtprincipe: wie meer voor zijn kamer betaalt, draagt ook meer bij aan de gemeente.
Amsterdam is het bekendste voorbeeld. De stad hanteerde in 2026 een tarief van 12,5 procent van de overnachtingsprijs, een van de hoogste tarieven in Europa voor een stedelijke bestemming. Bij een hotelkamer van 150 euro per nacht betaal je dan 18,75 euro toeristenbelasting. Amsterdam verwacht in 2026 alleen al ruim 275 miljoen euro aan toeristenbelasting te innen, meer dan 42 procent van de landelijke totaalontvangsten.
| Type bestemming | Gebruikelijke methode | Indicatief tarief 2026 |
|---|---|---|
| Kleine plattelandsgemeente | Vast bedrag per persoon per nacht | Circa 1,00 tot 2,00 euro |
| Middelgrote toeristenplaats | Vast bedrag per persoon per nacht | Circa 2,00 tot 4,00 euro |
| Waddeneilanden | Vast bedrag per persoon per nacht | Circa 2,00 tot 4,00 euro per eiland |
| Grote steden (niet Amsterdam) | Vast bedrag of percentage | Circa 3,00 tot 6,00 euro of 5 tot 8% |
| Amsterdam | Percentage van overnachtingsprijs | 12,5% in 2026 |
Wie betaalt toeristenbelasting en wie int het?
Als gast betaal je de toeristenbelasting, maar je hebt geen directe relatie met de gemeente. Het is de logieshouder die de toeristenbelasting int bij de gast en periodiek afdraagt aan de gemeente. Dat kan een hotelhouder zijn, een vakantiehuisverhuurder, een campingeigenaar of een particulier die via Airbnb of Booking.com verhuurt.
Platforms zoals Airbnb en Booking.com hebben in veel steden afspraken gemaakt met gemeenten om de toeristenbelasting automatisch te innen en af te dragen. Dit heeft de administratieve last voor particuliere verhuurders verminderd, maar het systeem werkt niet overal. In gemeenten zonder zo'n platformakkoord is de verhuurder zelf verantwoordelijk voor de aangifte en afdracht.
- De gast betaalt de toeristenbelasting als onderdeel van de factuur of boeking.
- De logieshouder int de belasting en draagt deze periodiek af aan de gemeente, doorgaans per kwartaal of per jaar via aangifte.
- Boekingsplatforms als Airbnb dragen in bepaalde gemeenten automatisch af namens de verhuurder.
- De gemeente ontvangt de opbrengst en controleert of verhuurders correct aangifte doen.
Draag je als verhuurder geen toeristenbelasting af, dan riskeer je een naheffing en een boete. Gemeenten kunnen steekproeven uitvoeren of gegevens van platforms opvragen om de naleving te controleren.
Steden versus eilanden: grote verschillen
Nergens in Nederland zijn de tariefverschillen zo groot als tussen stedelijke topbestemmingen en plattelandsgemeenten. Amsterdam hanteert het percentage-model dat bij hoge hotelprijzen kan oplopen tot bedragen van meer dan 15 euro per nacht. Andere grote steden als Rotterdam, Den Haag en Utrecht kiezen voor vaste bedragen die lager liggen, maar voor populaire stedentrips toch merkbaar zijn.
De Waddeneilanden vormen een apart geval. Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog zijn druk bezochte vakantiebestemmingen met relatief bescheiden logiesaanbod. De tarieven liggen er in het vaste-bedrag-model, maar de eilanden zijn niet per se goedkoop: door het hoge aanbod aan luxere accommodaties voelt de toeristenbelasting als een klein deel van de totale verblijfskosten.
In 22 gemeenten heft men in 2026 helemaal geen toeristenbelasting. Dat zijn doorgaans kleinere gemeenten waar toerisme geen grote rol speelt en de administratieve last van inning niet opweegt tegen de opbrengsten.
Vergelijk eenvoudig de tarieven van gemeenten naast elkaar via de vergelijkpagina op deze site, of lees hoe tarieven tot stand komen via de methodiekpagina.
Stijging in 2026: bijna 10 procent meer
In 2026 is de toeristenbelasting landelijk gemiddeld met bijna 10 procent gestegen, de grootste toename in jaren. Dat betekent gemiddeld ruim 25 cent meer per persoon per nacht vergeleken met 2025. Van de 320 gemeenten die toeristenbelasting heffen, hebben 243 gemeenten het tarief verhoogd.
De totale landelijke opbrengst aan toeristenbelasting wordt in 2026 geschat op circa 654 miljoen euro. Dat is een forse stijging ten opzichte van voorgaande jaren, die zowel wordt veroorzaakt door hogere tarieven als door meer toeristische overnachtingen.
Noord-Holland is met een gemiddeld tarief van circa 4,25 euro per persoon per nacht de duurste provincie. Amsterdam speelt daarin een bepalende rol vanwege het omzetpercentage-model. In provincies als Drenthe en Zeeland liggen de tarieven aanzienlijk lager, wat deels samenhangt met het type accommodatieaanbod (campings en bungalows versus hotels).
Forensenbelasting: de verwante heffing voor tweede-woningbezitters
Naast toeristenbelasting kennen sommige gemeenten een verwante heffing: de forensenbelasting. Die belasting richt zich niet op toeristen die een paar nachten logeren, maar op mensen die een gemeubileerde woning in de gemeente aanhouden voor zichzelf of hun gezin, zonder daar officieel te wonen.
De drempel ligt bij 90 dagen per jaar: houd je een woning meer dan 90 dagen beschikbaar, dan kan de gemeente forensenbelasting heffen, ook als je er niet elke nacht bent. Dit treft voornamelijk bezitters van een vakantiewoning of tweede huis die elders hun hoofdverblijf hebben.
In 2026 heffen circa 138 gemeenten nog forensenbelasting. Het tarief is doorgaans een vast bedrag per jaar, gekoppeld aan de waarde van de woning of een combinatie van beide. Gemeenten met veel vakantiehuizen, zoals in Zeeland, Noord-Holland en op de eilanden, maken er relatief veel gebruik van.
Forensenbelasting staat los van toeristenbelasting: je kunt als verhuurder beide verschuldigd zijn. Als je de woning echter verhuurt aan derden en daarover toeristenbelasting wordt afgedragen, is er in de meeste gemeenten een vrijstelling of vermindering voor de forensenbelasting over de verhuurde periode.
Hoe vind je het tarief van jouw gemeente?
De makkelijkste manier is via het gemeenteoverzicht op deze site, waar je alle gemeenten met hun tarieven en heffingsmethode op een rij ziet. Je kunt ook direct op adres zoeken als je wilt weten welke toeristenbelasting van toepassing is op een specifieke verblijfplek.
Let op: sommige gemeenten hanteren aparte tarieven voor verschillende typen accommodaties. Campingtarieven zijn vaak lager dan hoteltarieven, en voor jachthavens gelden soms weer andere regels. Lees de gemeenteverordening of vraag na bij de logieshouder als je twijfelt.
Toeristenbelasting en btw: twee aparte posten
Toeristenbelasting staat volledig los van de btw die je als gast ook betaalt over je overnachting. Over logies geldt het verlaagde btw-tarief van 9 procent. Toeristenbelasting is een gemeentelijke heffing en valt daar buiten. Op je hotelrekening of boeking zie je ze als aparte regels staan, of de toeristenbelasting is verwerkt in het totaalbedrag.
Als logieshouder draag je de btw af aan de Belastingdienst en de toeristenbelasting aan de gemeente. Dat zijn twee afzonderlijke administratieve processen met hun eigen aangiftetermijnen en -formulieren. Boekingsplatforms die automatisch toeristenbelasting afdragen, doen dat alleen voor de gemeentelijke heffing; de btw blijft de verantwoordelijkheid van de verhuurder zelf.